door Omar.

Hieronder stelt Alex over het werk van Ken Jacobs: “zulke intense gevoelens worden door zijn films opgeroepen.” En ik moet hem daar in gelijk geven al was het, voor iemand zoals ondergetekende die zijn films voor het eerst ziet, vaak een gevoel van verwondering. Deze ochtend was ontmoeting waarin Ken Jacobs een prettige mix vond tussen gesproken essay en film, relaxed en met passie. Er brandt in Jacobs nog een vuur over esthetisch en politiek onrecht dat in de jaren zestig is aangestoken. Peter Kubelka’s Arnulf Rainer kreeg ik bijna oogpijn van, al is het intrigerend om het een keer te ondergaan, het afsluitende Window Water Baby Moving van Stan Brakhage was dan een balsem voor de ogen. Zijn eigen films die vertoond werden hebben meestal een ontregelend effect, ze trekken als het ware “het blik” van de realiteit open en geven de kijker een kans om op zoek te gaan naar andere betekenissen. Wie zijn die personen langs de rails waarbij de film steeds vertraagt in Let There Be Whistle Blowers? Waarom eigenlijk die vertraging? Welke sinistere lagen van betekenis ontsluit het onweer boven New York aan een scene tussen Cary Grant en Irene Dunne? Vooral Window uit 1963, door Jacobs tussen neus en lippen door omschreven als een soort jazzimprovisatie, roept talloze vragen op die onmogelijk zijn te beantwoorden. De implosies, verschuivingen, scheuren, vouwen van realiteit die Windows presenteert maken het tot een unieke artefact ergens gelegen tussen schilderij en sciencefiction in. Jacobs liet ook zijn eerste film Orchard Street uit 1955 zien. Een geluidloze aaneenschakeling van een middag op een marktstraat in New York. Het is een inderdaad een voorbeeld van Jacobs stelling dat de camera niet het verleden maar het levende moment opneemt.Al vroeg ik me af of dat voor mij alleen in dit geval, een wereld waar ik nog niet in bestond…onbewust haast een artificiële wereld, geldt. Ik stel me voor dat een zelfde film gesitueerd in Amsterdam 1973 wel degelijk een explosie van nostalgie veroorzaakt, ook zonder geluid of muziek. Het bewustzijn dat het beeld induikt en aan de randen verlaat op zoek naar een jongere dubbelganger kan overmand worden door een vreemde nostalgie (met een potentieel van ontelbare vertakkingen). Het doet je afvragen welke filmer eigenlijk op het moment van filmen denkt voorbij het levende moment, denkt aan de blik uit de toekomst.